Mannen met Macht

Denkend aan het beeld dat wij hebben van mannen met macht geven we een paar adviezen aan onze leiders over de juiste exit-strategie. Aan de macht komen is stap èèn, de macht teruggeven is duidelijk een ander verhaal. Na een paar jaar op een invloedrijke positie slaat de megalomanie toe en weet dan maar eens te bepalen wanneer het tijd is om te gaan. Zo verstrijkt van menig politicus de houdbaarheidsdatum en wordt hij uiteindelijk uitgemergeld afgeserveerd. Voor je het weet sta je te kijk als draaikont en sluit je compromissen die je eigenlijk niet wilt om de lieve vrede te bewaren. Als u daarbij aan Wouter Bos denkt, heeft u het beeld dat ik probeer over te brengen.

Leer het verschil tussen schuld en verantwoordelijkheid.

Dat zijn twee onderscheiden begrippen. Er zijn talloze bestuurders die dat verschil niet zien. Onze Nationale Chef Geldzaken was niet schuldig aan de val van DSB. Hij had wel een verantwoordelijkheid. Op basis van die verantwoordelijkheid had hij af moeten treden. Niet omdat hij schuldig is, maar omdat het systeem daarmee het signaal afgeeft dat het de fout heeft ontdekt en de burgers weer rustig kunnen gaan slapen. Door niet af te treden degradeert hij zichzelf tot een zelfingenomen Nationale Chef Zetelklever. Als u daarbij aan Nout Wellink denkt, heeft u het beeld dat ik probeer over te brengen.

Neem je verantwoordelijkheid ruimhartig.

Doe niet bekrompen en verlaat het pand niet via de achterdeur. Voor ruimhartige bestuurders is altijd weer een plekje bij een ander gremium ,  we willen jullie daar graag hebben. Ga rustig genieten van je vakantie, schrijf wat memoires en geef af en toe een diepte-interview. Er komt vanzelf weer een openbare functie op jouw pad. Korzelig kijken als je wordt afgeserveerd werkt tegen je. Ruzie maken over vertrekregelingen en wachtgelden zet je te kijk als schraper. Bakzijl halen en "geen commentaar" geven dragen ook niet bij aan de beeldvorming. Als u daarbij aan Frans-Willem van Gils denkt, heeft u het beeld dat ik probeer over te brengen.

Los het probleem zelf op.

Loop niet weg voor die verantwoordelijkheid en zorg dat het goed komt. Als je werkelijk iets verkeerd hebt gedaan, kom daar ruiterlijk voor uit en toon dat je van je fouten hebt geleerd. Kiezers hebben een olifantengeheugen voor negatief nieuws. Als éénmaal de geur van onbetrouwbaarheid aan je hangt blijft dat je achtervolgen. Dan moet je jezelf weer via slinkse wegen naar een nieuwe positie manoeuvreren en dan wordt je zo’n afgekloven beroepspoliticus. In de jungle van het openbaar beroep loeren voor u de gevaren, en voor je het weet lijkt het weer een misstap. Als u daarbij aan Adri Duivesteijn denkt, heeft u het beeld dat ik probeer over te brengen.